چنان كه ملاحظه مىشود نه شيخ آقا بزرگ تهرانى و نه فهرست نگاران كتابخانهء ملك ، هيچ كدام موفق نشده اند ناظم اين دو منظومه را بشناسند . علَّتش آن است كه در نسخهء كتابخانه ملك هيچ نام ونشانى از ناظم وحتى كاتب وتاريخ كتابت ديده نمىشود . تنها نكته‌اى كه از اين دو منظومه استفاده مىشود اين است كه نام ناظم آنها محمد هادي بوده همانطور كه تهرانى از آن استفاده و ذكر كرده است زيرا ناظم در منظومهء غنا گويد : ثمّ محمد بهادٍ قد دُعي يقول إثباتاً لأمرٍ ادّعي و در منظومهء نحو گويد : و بعد فالمدعوّ باسم القائم يقول إيقاظاً لكلّ نائم نظمتُها لباقر العلوم قرّة عيني حجّة الخصوم وفّقه الله لأن يَنْتَفعا به و من لم يتّبع مبتدعا و من يُسَمّى باسم خير الرسل أرشده الله سواءَ السبل منظومهء نحو تا باب مبتدأ وخبر را داراست وبيت پايانى آن اين است : وأصله التأخير لكن يُبتدى به وجوباً عكس ما للمبتدى از آنجا كه در هيچ يك از كتابهاى تذكره وسرگذشت وتراجم وكتابشناسيها بجز ذريعة نامى از اين منظومهء غنا به ميان نيامده است كوشش وفحص بسيار ما براي يافتن ناظم آن به جايى نرسيد تا اينكه به رسالهء غناي آية الله شيخ محمد هادي تهرانى قدس سره كه گاهى از ايشان با تعبير « مكفّر » ياد مىشود دست يافتيم كه در اين مجموعه پس از اين منظومه چاپ شده است و پس از دقت بسيار در آن متوجه شديم كه بعضي مواضع آن شرح مزجى همين اشعار است ، بدون اينكه اشاره‌اى به اين شده باشد ، به طورى كه بدون دقت بسيار انسان متوجه اين نكته نمىشود . در رسالهء غنا شيخ هادي تصريح مىكند كه